ang kalungkutan ko..
..hindi dahil sa wala akong pera..
hindi rin sirgo dahil wala mga magulang ko dito?
pero anu nga kaya talaga ang dahilan??
minsan..parang lahat kasi ng bagay me dahilan ako..
excuses..ani nga..
"indenial" marahil ako..pero bakit??
ang hirap aminin na kahit hindi ako pala ngiti at hindi mahilig makihalubilo sa mga tao eh, nalulungkot din pla ako sa pag-iisa..
minsan, sigro dahil eto na lng pakiramdan na toh.. "pag-iisa" ang palagi kong kasama..eh,,hinahanap hanap ko na siya.parang parte na siya ng buhay ko..na kapag hindi ko naramdaman eh, nakakawala na siya sa sarili..
kalungkutan..
anu nga ba ang dahilan..
unit-unti kong hinahanap at nakikita ko ang kakulangan sa buhay ko..
kulang ng dahilan para mabuhay,.
hindi masarap mabuhay ng ganito..
pakiramdam ko tumatanda lang ako..pero hindi ako nagbabago..
ganun pa din ako sa bata na ako dati..
takot sa pagbabag o..takot masaktan..kaya ano ako ngayon..??
isang taong walang patutunguhan..
walang natutuhan..
average..
walang silbi..at
mamatay ako na ganun..
nakakalungkot...
what I thought of myself was all an illusion..
a dream of who i wanted to be..
so sad..
people come and go..
they learn from their mistakes..and here I am..daring not to make one move..but what am I because of this..I'm a total failure..
anu ba ang purpose ng buhay ko??
sabi nila kulang daw ang tao sa pananalig kapag nagkakaganito..
pero, hindi ko mahanap ang dahilan..hindi ko mahanap ang
paraan..
may saysay nga ba ang pananalig??
ang sama ko para magtanung ng ganito..
a sin it is.. cause I had doubt..
at sana mapatawad Niya ako..
pero sana..
sana..
kahit minsan...maging masaya ako dahil sa makabuluhang buhay ..sa isang bukas kung saan.. me magagawa naman ako.. kasi walang saysay.. itong kalungkutan na to..itong mga luha na naiiyak ko..
ngayong wala naman dapat iyakan.,wala naman ata akong pag-ibig na dinaanan..di tulad ng iba na hinanakit ng puso ang dinadaing..
naniniwala akong hindi iyon ang dahilan...
hindi ako malungkot dahil sa kakulangan sa pag-ibig,
hindi pa ako nakapagmamahal ng lubusan para maging ganoon.
pero pakiramdam ko hindi na kaya tumibok ng puso ko para sa isang araw pa...
:')
pero hindi dapat diba?
iniisip ko na tama ka..maling mali..
pinipigilan ko nga..
na mag -isip ng ganito..
sa ngayon ,,masaya na lang ako na maramdaman ang kalungkutan na to
...kaya salamat sa pakiramdam.